อมตะ

"ชีวิตคนนั้นสั้นแต่ผลงานสิอยู่นาน"
ยินข่าวการละโลกของคนที่รู้จักและไม่รู้จักเป็นระยะ
เหมือนมีความตายอยู่ข้าง ๆ
นึกถึงความตายแล้วก็ทำให้นึกถึงงาน

อยากสร้างงานที่มีคุณค่าและคงอยู่ได้นานๆ
แม้เราจะตายไปแล้วผลงานชิ้นนั้นยังทำหน้าที่ของมันอยู่
คนเราต้องรู้จักที่จะสร้างคนและสร้างงานที่เป็นอมตะ
เพราะชีวิตเราไม่อมตะ ...

ตอนวัยรุ่นผมชอบอ่านนวนิยาย
แต่พอเติบโตขึ้นก็กระหายการเรียนรู้วิถีก้าวสู่ความสำเร็จของบุคคลต่าง ๆ
และเรียนรู้การสร้างงานของพวกเขา


เมื่อวิเคราะห์วิถีสู่ความสำเร็จของผู้คนแล้ว
ผมพบว่า นอกจากคนเราจะมีแบล๊กกราวหรือฉากหลังที่ดีแล้ว
เราจำเป็นต้องมีการจัดการที่ดีด้วย
ในทางเดียวกัน..
นอกจากคนเราจะมีการจัดการที่ดีแล้ว
จำเป็นต้องมีแบล๊กกราวที่ดีด้วยเช่นกันจึงจะประสบความสำเร็จ

แบล็กกราว คือ บุญ
การจัดการ คือ การประกอบเหตุ เพื่อต่อยอดไปสู่ "ผล"

ทั้งหลายทั้งปวงยืนอยู่บนพื้นฐานของความรับผิดชอบและความไม่ประมาท