อมตะ

"ชีวิตคนนั้นสั้นแต่ผลงานสิอยู่นาน"
ยินข่าวการละโลกของคนที่รู้จักและไม่รู้จักเป็นระยะ
เหมือนมีความตายอยู่ข้าง ๆ
นึกถึงความตายแล้วก็ทำให้นึกถึงงาน

อยากสร้างงานที่มีคุณค่าและคงอยู่ได้นานๆ
แม้เราจะตายไปแล้วผลงานชิ้นนั้นยังทำหน้าที่ของมันอยู่
คนเราต้องรู้จักที่จะสร้างคนและสร้างงานที่เป็นอมตะ
เพราะชีวิตเราไม่อมตะ ...

ตอนวัยรุ่นผมชอบอ่านนวนิยาย
แต่พอเติบโตขึ้นก็กระหายการเรียนรู้วิถีก้าวสู่ความสำเร็จของบุคคลต่าง ๆ
และเรียนรู้การสร้างงานของพวกเขา


เมื่อวิเคราะห์วิถีสู่ความสำเร็จของผู้คนแล้ว
ผมพบว่า นอกจากคนเราจะมีแบล๊กกราวหรือฉากหลังที่ดีแล้ว
เราจำเป็นต้องมีการจัดการที่ดีด้วย
ในทางเดียวกัน..
นอกจากคนเราจะมีการจัดการที่ดีแล้ว
จำเป็นต้องมีแบล๊กกราวที่ดีด้วยเช่นกันจึงจะประสบความสำเร็จ

แบล็กกราว คือ บุญ
การจัดการ คือ การประกอบเหตุ เพื่อต่อยอดไปสู่ "ผล"

ทั้งหลายทั้งปวงยืนอยู่บนพื้นฐานของความรับผิดชอบและความไม่ประมาท

จงอดทน

สำหรับไดอารี่หน้านี้...
ฉันเพียงอยากบอกตัวฉันเองนับจากวันนี้เป็นต้นไปว่า
"จงอดทน แม้สิ่งที่เราจะเจอนับจากนี้จะไม่รื่นเริงดั่งเดินในสวนดอกไม้
จงเข้มแข็งแม้พายุร้ายกระพือโหมจากทิศทั้งสี่
จงยึดมั่นในความดี แม้ไกลลับจากสายตาผู้คน
จงจำไว้ว่า ถ้าไม่อดทนต่อความเหน็บหนาว ก็ปีนไปไม่ถึงยอดเขาเอเวอร์เรต"